Leiden moet Leiden blijven

Na de tweede wereldoorlog kreeg het Leidse dialect een aparte status in Leiden. Men werd als ordinair bestempeld en konden toch maar beter algemeen beschaafd Nederlands leren spreken. Dan hoorde je er pas echt bij in het bekakte Leiden en zou dat onbeschaafde Leids wel gauw tot het verleden behoren. Nu, in 2016, is er veel veranderd in Leiden. Het Leids hoor je niet zoveel meer. Andere dialecten wel, die echt heel anders klinken dan het oude Leids of zelf het beschaafde Nederlands. Leefbaar Leiden hoopt dat het oude Leids weer een beetje terug keert. Het Leids van vroeger, van ome Co en tante Janny, van het recht voor z`n raap en ook het harde ploeteren om wat van de stad te maken. Met dat Leids verlies je de band niet met elkaar in de samenleving. Vroeger zorgde je voor je oude buurvrouw die nooit meer buiten kwam en hulp nodig had. Aan voedselbank deed men niet, we zorgden met z`n allen in de straat dat we eten en drinken hadden en kookten voor elkaar. Dat moet weer terug komen. Elkaar weer leren kennen, samen lekker Leids praten. Leiden moet Leiden blijven. Dat wil Leefbaar Leiden.